کسی تنهایی مارا نمی گرید

      دلم در حسرت یک دست

        دلم در حسرت یک دوست

دلم در حسرت یک بی ریای مهربان ماندست

و اما با توام ای آنکه بی من مثل من تنهای تنهایی

کدامین یار ما را می برد تا انتهای باغ بارانی

کدامین آشنا آیابه جشن چلچراغ عشق مهمان میکند ما را

بگو ای دوست بگو ای آنکه بی من مثل من تنهای تنهایی

تو که حتی شبی را هم به خواب من نمی آیی

نگاهت التیام دستهایت را دریغ از ما نمیکردی

من امشب با تمام خاطراتم با تو هم خواهم گفت

من امشب با تمام کودکیهایم برایت اشک خواهم ریخت

من امشب دفتر تقویم عمرم را به دست عاصی دریای ناآرام خواهم داد

همان دریا که میگفتی که بغض شکوه هایم از گلوی موج خیزش زخم برمیداشت

بگو ای دوست بگو ای آنکه بی من مثل من تنهای تنهایی

کدامین یار ما را می برد تا انتهای باغ بارانی

  اگر يادمان بود و باران گرفت نگاهي به احساس گلها كنيم  

 بگذار اين راه راه من باشدو اين جاده جاده ي من
بگذار غرق شوم در دستان سرد نمناك اين ابربگذار تا بگريم بر تنهايي دستان بي رمق كوير
بگذارعاشق شوم بر باد سرد پاييزي
بگذار آرام گيرم در آغوش سياه شب
بگذار نصيحت كنم گلبرگ هاي عاشق را
بگذار بگويم از باران از شب از ماه
بگذار ابر عاشق شود ، ببارد ، برسد به معشوق، زمين
بگذار ابر ببارد بر گيسوان بيد ، بي پروا و عاشق، تر كند لبان سرخ گل ها را
بگذار برگ هايي از جنس طلا برقصند در آغوش باد در بزم ابر
بگذار احساس كنم پاكي شبنم را بر گلبرگ
بگذار بخندم بر كودكي دنيا به بزرگي زمين
بگذار نگاهت در نگاهم غرق شود
بگذار شايد فردا زنده تر از امروز
بگذار زمين ناز كند ، باد فرياد كشد ، ابر در فراق بسوزد
بخار گرفته است دلم از سرماي اين شب اما
چشمان تو همه چيز را از پس اين پنجره ي
بخار گرفته از سپيدي غم مي بيند
بگذار بفهمم اين زجه از آن كيست كه درون را پاره مي كند
بگذار بفهمم ، بدانم جغد شوم بر سر شاخه ي خشكيده ي باغ
به كدامين گلبرگ خيره شده
بگذار بدانم ابر چرا عاشق ، برگ چرا بي روح
بگذار بدانم كجايي تا كه هر روز به شوق ديدنت به كنار بركه
خيره در زيبايي چشمانت غرق نشوم.....

if a san will illuminate the world

it does not mean the coming of that illuminating sun we

must sit in the dark.

اگر دنیایمان را خورشیدی روشن خواهد کرد. به این معنا نیست که تا آمدن

آن خورشید درخشنده در تاریکی مطلق بنشینیم.

 زندگی را نخواهیم فهمید اگر از همه گل‌های سرخ دنیا متنفر باشیم فقط چون در کودکی وقتی خواستیم  گل‌سرخی را بچینیم خاری در دستمان فرو رفته است!       

 زندگی را نخواهیم فهمید اگر دیگر آرزو کردن و رویا دیدن را از یاد ببریم و جرات زندگی بهتر داشتن را لب تاقچه  به فراموشی بسپاریم فقط به این خاطر که در گذشته یک یا چند تا از آرزوهای مان اجابت نشدند.

زندگی را نخواهیم فهمید اگر عزیزی را برای همیشه ترک کنیم فقط به این خاطر که در یک لحظه خطایی از او سر زد و حرکت اشتباهی انجام داد.   

 زندگی را نخواهیم فهمید اگر همه دست‌هایی را که برای دوستی به سمت ما دراز می‌شوند، پس بزنیم فقط به این دلیل که یک روز، یک دوست غافل به ما خیانت کرد و از اعتماد ما سوءاستفاده کرد.    

زندگی را هرگز نخواهیم فهمید اگر فقط چون یکبار در عشق شکست خوردیم دیگر جرات عاشق شدن را از دست بدهیم و از دل‌بستن بهراسیم.       

  زندگی را نخواهیم فهمید اگر همه شانس‌ها و فرصت‌های طلایی همین الان را نادیده بگیریم فقط به این خاطر که در یک یا چند تا از فرصت‌ها موفق نبوده‌ایم.       

زندگی را نخواهیم فهمید اگر از ترس زمین خوردن هرگز قدم در جاده نگذاریم

به دیدارم بیا هر شب

در این تنهایی تاریک و تنهای خدا مانند

دلم تنگ است:بیا ای روشن ای روشن تر از لبخند

شبم را روز کن در زیر سرپوش سیاهی ها

دلم تنگ است : بیا بنگر؛ چه غمگین و غریبانه در این ایوان سر پوشیده؛

وین تالاب مالامال دلی خوش کرده ام

با این پرستوها و ماهی ها و این نیلوفر آبی و این تالاب مهتابی

شب افتاده است و... من تنها و تاریکم

•                                                                             می روم خسته و افسرده و زار
•          به خدا می برم از شهر شما  
•        دل شوریده و دیوانه خویش   
•               می برم،تاکه در آن نقطه دور  
•          شستشویش دهم از رنگ گناه   
•                  شستشویش دهم از لکه عشق 
•         زین همه خواهش بیجا و تباه        
•                 می برم تا زتو دورش سازم         
•             تو،ای جلوه امید محال
•               می برم زنده بگورش سازم  
•        تازاین پس نکند یاد وصال  
•                 ناله می لرزد،می رقصد اشک               آه،بگذار که بگریزم من
•           از تو،ای چشمه جوشان گناه                                                                         شاید آن به که بپرهیزم من
•              بخدا غنچه شادی بودم                    دست عشق آمد و از شاخم چید
•             شعله آه شدم،صد افسوس                    که لبم باز بر آن لب نرسید
•             عاقبت بند سفر پایم بست                   می روم،خنده به لب،خونین دل
•             می روم از دل من دست بدار                     ای امید عبث بی حاصل
•                                                           xiii.      فروغ فرخزاد
•  

آیینه شکسته

                           الف)دیروز به یاد تو و آن عشق دل انگیز   عطر آوردم و بر سر و بر سینه فشاندم

                              برپیکر خود پیرهن سبز نمودم             چشمانم را نازکنان سرمه کشاندم

                             در آینه بر صورت خود خیره شدم باز        افشان کردم زلفم را بر شانه

                             بند از سر گیسویم آهسته گشودم        در کنج لبم خالی آهسته نشاندم 

                                   ج) گفتم به خود آنگاه صدافسوس که او نیست

                                        تا  مات  شود  زین  همه  افسونگری  و  ناز

                                           چون  پیرهن  سبز    ببیند   به   تن   من

                                         با خنده   بگوید   که  چه  زیبا  شده ای باز

 د) او نیست که در مردمک چشم سیاهم             ز)   من خیره به آینه و او گوش به من داشت

تا خیره شود عکس رخ خویس ببیند                   گفتم که چسان حل کنی این مشکل ما را

   این گیسوی افشان به چه کار آید امشب              بشکست و فغان کرد که از شرح غم خویش

کو پنجه او تا که در آن خانه گزیند                          ای زن،چه بگویم،که شکستی دل مارا 

^{قرن ما شاعر اگر مي داشت هوا بهتر بود}

^{خار هم كمتر نبوداز گل، بسا گل تر بود}

^{قرن ما شاعر اگر داشت كه كبوتربا كبوتر، باز با باز نبود شعار پرواز}

^{واي بر ما كه تصور كرديم عشق را بايد كشت.}

^{گم شديم اگر در ميان خويشتن، جست و جويي لازم است}

^{نازنين از سياهي تا سفيدي را سفر بايد كنيم}

در باران دیروز همه یاداشتهایم خیس شدند و من این تصویر را گذاشتم تا خودت بخوانی ؟  .......

مرگ من

  چه کسی خواهد دید مردنم را بی تو